Er is een cijfer uit de laatste set openbare financiële rapporten waar ik steeds naar terugkom.

De grootste OTA’s werken regulier met nettowinstmarges boven 20 procent. In sterke jaren boven 30. Ze behoren tot de meest winstgevende belanghebbenden in de gehele reisindustrie.

Onafhankelijke hotels (de eigendommen wiens inventaris OTA’s verkopen) werken typisch met nettowinstmarges tussen 15 en 20 procent. In uitdagende jaren minder. Ze zijn ook vaak degene die de werkelijke gasten bedienen, die het werkelijke personeel in dienst hebben, die de werkelijke gebouwen onderhouden.

Een platform dat de inventaris distribueert maakt tweemaal de marge van het platform dat de inventaris produceert. Dat is niet normaal. In de meeste industrieën verkleint concurrentie die kloof. In hospitality is het opmerkelijk stabiel gebleven voor twee decennia wat alarmbellen zou moeten doen afgaan.

Waar de kloof vandaan komt

Het is geen toverij. OTA-commissies op individuele hotels bedragen doorgaans 15 tot 25 procent van elke boeking. Voor sommige accommodatietypes en seizoenscontracten gaat het hoger. Voeg betalingsverwerking daar bovenop toe en uw effectieve distributiekosten kunnen oplopen tot 30 procent.

Wanneer 25 tot 30 procent van uw omzet verdwenen is voordat u ook maar één gast heeft bediend, gebeuren er twee dingen met uw bedrijf:

De renovaties die nooit plaatsvinden

Ik heb gesprekken gehad met hotel eigenaren die ongeveer zo verlopen. Ze lopen me door hun pand, ze laten me de lobby zien die ze al zes jaar willen renoveren, ze wijzen op de versleten gangvloerbedekking aan de randen. Ze vertellen me dat het renovatiebudget elk jaar wordt besproken en elk jaar wordt gekort.

Dan gaan we met de boeken zitten, en de berekening is altijd hetzelfde. Hun nettowinstmarge is net voldoende om de lichten aan te houden, het personeel te betalen, de schuld te bedienen en een beetje opzij te zetten. Er blijft niets over voor de renovatie. De renovatie wordt doorgeschoven naar volgend jaar. Volgend jaar, hetzelfde gesprek.

Ondertussen renoveert de OTA waardoor ze verkopen hun product (betere aanbevelingsengines, meer talen, strakkere apps) met de marge die niet terugkwam naar het hotel.

Het samengestelde effect

Eénjaarsberekening is al erg genoeg. Meerjarige berekening is waar het structureel wordt.

Nu doe ik niet alsof elke OTA-boeking simpelweg zou omschakelen naar het nieuwe platform. Dat is niet realistisch. Maar zelfs als 5% van de boekingen zou verschuiven, is de herwonnen marge over een decennium een ander soort bedrijf. Hotels die in zichzelf kunnen investeren. Service die niet stagneert. Eigendommen die elegant verouderen in plaats van langzaam te vervallen.

Waarom dit belangrijk is, zelfs als je een reiziger bent, geen eigenaar

Als je ooit bent ingecheckt in een hotel en het gevoel had dat de kamer zijn hoogtepunt vijf jaar geleden had bereikt, dan is dit een deel van de reden waarom. De eigenaar is niet lui. Ze runnen een accommodatie waarvan het renovatiebudget is opgegeten door een derde partij die niets om de accommodatie geeft.

Als je ooit hebt gemerkt dat boetiekhotels zeldzamer aanvoelen dan vroeger en ketenhotels overal lijken te zijn, dan is dit ook een deel van de reden waarom. Onafhankelijke exploitanten worden uitgeknepen. Degenen die overleven zijn degenen met diepe zakken, of degenen die vroeg uit de OTA-afhankelijkheid zijn gestapt.

De 25 procent commissie is niet zomaar een nummer op de P&L van een hotel. Het is een sluwe belasting op het hele gastvrijheidsecosysteem, en de rekening wordt betaald met renovaties die niet plaatsvinden, personeel dat geen loonsverhoging krijgt, en accommodaties die stilletjes sluiten.

Wat er verandert wanneer de berekening anders is

Een platform dat 1,5 procent in rekening brengt in plaats van 20 verandert niet van de ene op de andere dag iets. Maar over een paar honderd accommodaties, over een paar jaar, begint het herwonnen rendement zichtbaar te worden in echte plaatsen.

Het toont zich in renovaties die daadwerkelijk worden gefinancierd. In personeelsbehoud omdat lonen kunnen stijgen. In kleinere accommodaties die het zich kunnen veroorloven om te concurreren op kwaliteit in plaats van alleen volume. In boutique-ervaringen die zich niet hoeven te homogeniseren tot een generieke lijstopmaak om zichtbaar te zijn.

Dit alles gebeurt niet omdat Tratok bestaat. Het gebeurt omdat de economische druk verandert. Hotels reageren op de nieuwe berekening zoals elk rationeel bedrijf dat doet: ze herinvesteren het rendement dat ze mogen behouden.

— Carol

Community Manager, Tratok