Er is één getal uit de laatste openbare financiële verslagen waar ik steeds op terugkom.
De grootste OTA’s draaien regelmatig op nettowinstmarges van ruim boven de 20 procent. In goede jaren zelfs boven de 30. Ze behoren tot de meest winstgevende partijen in de hele reisbranche.
Onafhankelijke hotels (de accommodaties waarvan OTA’s de voorraad verkopen) draaien doorgaans op nettowinstmarges tussen de 15 en 20 procent. In lastige jaren minder. Het zijn bovendien vaak juist zij die de gasten ontvangen, het personeel in dienst hebben en de gebouwen onderhouden.
Een platform dat de inventaris distribueert, maakt tweemaal de marge van het platform dat de inventaris produceert. Dat is niet normaal. In de meeste industrieën wordt die kloof gedicht door concurrentie. In de hospitality-sector is het opmerkelijk stabiel gebleven gedurende twee decennia.
Waar het verschil vandaan komt
Het is geen hogere wiskunde. OTA-commissies op losse hotels lopen doorgaans op van 15 tot 25 procent per boeking. Voor sommige typen accommodaties en seizoenscontracten wordt het nog hoger. Tel daar de betalingsverwerking bij op en je effectieve distributiekosten kunnen oplopen tot 30 procent.
Wanneer 25 tot 30 procent van je omzet verdwenen is voordat je ook maar één gast hebt bediend, overkomen je bedrijf twee dingen:
Een verschuiving van 5 procent in bezetting, energiekosten of loonkosten die op gezonde marges nog op te vangen is, wordt ineens existentieel. Onafhankelijke accommodaties opereren op een veel smallere rand dan de meeste reizigers beseffen.
Dit is het deel waar niemand over praat. Renovaties, kamerupgrades, nieuw linnengoed, betere training van het personeel, energiezuinige klimaatsystemen, verbeteringen aan de toegankelijkheid. Allemaal concurreren ze om de magere marge die overblijft na distributiekosten. En meestal verliezen ze die strijd.
De renovaties die nooit plaatsvinden
Ik heb gesprekken met hotel eigenaren die ongeveer zo gaan. Ze lopen me rond door hun accommodatie, laten me de lobby zien die ze al zes jaar willen renoveren, wijzen op de versleten randen van het gangtapijt. Ze vertellen dat de renovatiebegroting elk jaar wordt besproken en elk jaar wordt geschrapt.
Dan gaan we met de boeken aan tafel zitten, en de cijfers zijn altijd hetzelfde. Hun nettowinst is nauwelijks genoeg om het licht aan te houden, het personeel te betalen, de schuld af te lossen en een kleine reserve opzij te zetten. Er blijft niets over voor de renovatie. De renovatie wordt doorgeschoven naar volgend jaar. Volgend jaar hetzelfde verhaal.
Ondertussen vernieuwt het OTA waarmee ze verkopen zijn product (betere aanbevelingssystemen, meer talen, slankere apps) met de marge die niet bij het hotel terugkwam.
Het samengestelde effect
De cijfers over één jaar zijn al erg genoeg. De cijfers over meerdere jaren maken het structureel.
Een onafhankelijk hotel met 50 kamers dat 5 miljoen dollar per jaar aan boekingen doet. 20% gaat naar OTA’s (1 miljoen dollar). Over tien jaar is dat 10 miljoen dollar aan opgebouwde distributiekosten.
~10 miljoen dollar distributiekosten
~750.000 dollar distributiekosten
9,25 miljoen dollar
In dit voorbeeld is dat geld dat naar renovaties, personeel en reserves zou kunnen gaan. Geld dat er in het alternatieve scenario is, maar verdwijnt in het huidige.
Nu doe ik niet alsof elke OTA-boeking zomaar naar het nieuwe platform zou overslaan. Dat is niet realistisch. Maar zelfs als 5% van de boekingen verschuift, is de teruggewonnen marge over een decennium een heel ander soort bedrijf. Hotels die in zichzelf kunnen investeren. Service die niet stilstaat. Accommodaties die waardig ouder worden in plaats van langzaam te vervallen.
Waarom dit ertoe doet, zelfs als je reiziger bent, geen eigenaar
Als je ooit ergens hebt verbleven waar een opknapbeurt allang nodig leek, dan spelen distributiekosten daarin mee. De eigenaar is niet lui. Die runt een accommodatie waarvan het renovatiebudget onder druk staat door distributiekosten.
Als je ooit hebt gemerkt dat boetiekhotels zeldzamer lijken dan vroeger en ketenhotels overal opduiken, dan is dit ook een deel van de reden. Onafhankelijke exploitanten worden weggeconcurreerd. Wie overblijft zijn de partijen met diepe zakken, of de partijen die al vroeg af waren van de OTA-afhankelijkheid.
De commissie van 25 procent is niet zomaar een getal op de winst- en verliesrekening van een hotel. Hoge distributiekosten laten minder geld over voor renovaties, personeelsloon en dagelijks onderhoud.
Wat verandert er als de rekensom anders uitvalt
Een platform dat 1,5 procent rekent in plaats van 20 verandert niet van de ene op de andere dag alles. Maar over een paar honderd accommodaties, over een paar jaar, begint de terugverdiende marge zichtbaar te worden op echte plekken.
Het wordt zichtbaar in renovaties die echt worden gefinancierd. In medewerkers die behouden blijven doordat de lonen kunnen stijgen. In kleinere accommodaties die op kwaliteit kunnen concurreren in plaats van alleen op volume. In boetiekervaringen die zich niet plat hoeven te slaan tot een generieke vermelding om zichtbaar te zijn.
Dit gebeurt niet omdat Tratok bestaat. Het gebeurt omdat de economische druk verandert. Hotels reageren op de nieuwe rekensom zoals elk rationeel bedrijf dat doet: ze herinvesteren de marge die ze mogen houden.
Wanneer je via Tratok boekt, zijn de besparingen voor het hotel niet theoretisch. Het zijn dollars die er aan het eind van het jaar op de rekening van de accommodatie staan. Wat de exploitant ermee doet, is aan diegene zelf. Sommigen verlagen de tarieven. Sommigen verbeteren de service. Sommigen renoveren. Het punt is dat ze eindelijk de keuze hebben.
Meld je accommodatie aan op hospitality.tratok.net. Houd wat je verdient. Herinvesteer waar het ertoe doet.
Carol
Communitymanager, Tratok
Mis nooit meer een update
Ontvang nieuwe Tratok-artikelen per e-mail: direct na publicatie, of als één wekelijkse samenvatting.